یاد ایامی ...

...

صبر کن و صبر تو برای خدا و به توفیق خدا باشد...

.....

بغضی فروخورده هر از چندگاهی، راه نفسم تنگ می کند و مجال همنوایی با زندگی را از من می گیرد!

بغضی که خاموش است و به زیر خاکستر...و گاهی من با دستان اختیار گیسوانش را نوازش می کنم و با آهی زیر لب به رقص شعله ها می خوانم اش...

این روزها، آه باز هم از نهادم بلند است و مرا به قیام برای غم و هجران می خواند...

وقتی خواستم قد علم کنم، یاد بانویی قامت خمیده...کمرم را شکست!...

...

ای الهه ی من

ای آنکه جز تو غمخوار و همدمی ندارم

دلم سخت گرفته است، از جفای چرخ گردان...

در خود آن توان نمی بینم که سخنی بر لب رانم، تو خود به قلبم توان ده تا بتوانم سخنی بگویم ...

هر آنچه که تو خواهی ،

و برای تو باشد...

و به توفیق تو باشد...

استعینوا بالصبر و الصلاة...

پ .ن : یاد ایامی ...

جزيره ي مجنون...